Temat 2: Historyczne podstawy koncepcji

Zwolennicy krytycznego myślenia wywodzą swoją teorię od starożytnych, a zwłaszcza od Sokratesa, który metodą dociekliwych pytań odkrył, że ludzie nie potrafią racjonalnie uzasadnić swoich pewnych roszczeń do wiedzy. Jego metoda zadawania pytań jest obecnie znana jako “metoda Sokratejska” i jest najbardziej znaną strategią nauczania krytycznego myślenia. W swoim sposobie zadawania pytań Sokrates podkreślił potrzebę jasności i logicznej spójności w myśleniu.

W epoce angielskiego renesansu Francis Bacon uznał jednoznacznie, że umysł nie może być bezpiecznie pozostawiony swoim naturalnym skłonnościom. W swojej książce The Advancement of Learning (Postępy nauki) przekonywał o znaczeniu empirycznego badania świata.

Jakieś pięćdziesiąt lat później we Francji Kartezjusz napisał coś, co można nazwać drugim tekstem krytycznego myślenia, Reguły dotyczące kierowania umysłem. Kartezjusz argumentował w nim za potrzebą szczególnej systematycznej dyscypliny umysłu, aby kierować nim w myśleniu. Wyartykułował i bronił potrzeby jasności i precyzji w myśleniu; opracował metodę krytycznego myślenia opartego na zasadzie systematycznego wątpienia. Każda część myślenia, jak twierdził, powinna być kwestionowana, poddawana w wątpliwość i sprawdzana.

Wizualizacja zaczerpnięta z www.azquotes.com